نبود مدیریت یکپارچه در شهرها و روستاها، موجب موازی‌کاری، اتلاف منابع و افزایش نارضایتی عمومی شده است. در این شرایط، مردمی‌سازی حکمرانی با تفویض اختیار به نهادهای محلی، افزایش شفافیت و تقویت مشارکت مردم می‌تواند زمینه‌ساز تحول در مدیریت شهری و روستایی باشد.
با وجود ظرفیت‌های این طرح، کاستی‌هایی از جمله ضعف مبانی نظری، توجه ناکافی به اسناد بالادستی، غلبه نگاه شهری، کم‌توجهی به ظرفیت نهادهای بومی و مردمی، ابهام در تقسیم وظایف میان سطوح ملی و محلی و نبود سازوکارهای روشن برای نظارت و تأمین مالی پایدار وجود دارد.

برای رفع این مشکلات، پیشنهاد می‌شود سند پشتیبان جامع تدوین، طرح به‌صورت مرحله‌ای و آزمایشی اجرا و جایگاه و اختیارات نهادهای محلی به‌روشنی مشخص شود. همچنین باید مدیریت شهری متناسب با شرایط بومی هر منطقه طراحی و ظرفیت مساجد، شوراها، گروه‌های جهادی و تشکل‌های مردمی در فرآیند حکمرانی فعال شود.

در نهایت، موفقیت مردمی‌سازی حکمرانی در گرو واگذاری واقعی اختیار همراه با پاسخ‌گویی، نظارت، شفافیت و تأمین منابع پایدار است. این تحول باید به‌صورت تدریجی، شبکه‌ای و متناسب با تفاوت‌های فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی شهرها و روستاها دنبال شود تا مردم از مخاطب سیاست‌ها به شریک واقعی در تصمیم‌گیری و اداره امور تبدیل شوند.
یادداشت؛ رامین خورسند
اندیشکده شهر ایرانی – اسلامی